Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/902 K.2018/7120

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın yüzüne karşı verilen kararın tebliğ edildiği 29/08/2014 tarihinde, her ne kadar kararı temyiz eden sanığın babası ..., sanığa vasi olarak atanmamış ise de, temyiz dilekçesinde sanığın psikoz rahatsızlığının bulunduğunu bildirmesi ve Denizli 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01/10/2014 tarihli, 2014/980 E., 2014/1061 K. sayılı kararı ile de, kararı temyiz eden sanığın babasının sanığa vasi olarak atandığının anlaşılmış olması karşısında sanığın babasının temyizinin süresinde ve geçerli olduğu kabul edilerek yapılan incelemede,

Sanığın vasisi tarafından temyiz dilekçesi ekinde ibraz edilen 10/10/2014 kesinleşme tarihli Denizli 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01/10/2014 tarihli, 2014/980 E.,2014/1061 K. sayılı kararından, “sanık hakkında ...

Devlet Hastanesi Baştabipliğince 04/09/2014 tarihli sağlık kurulu raporuna göre sanığın psikoz rahatsızlığının bulunduğunun” anlaşılması karşısında, sanığın 21/06/2013 tarihinde işlediği iddia edilen hırsızlık suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını kavrama yeteneğini azaltacak derecede akıl zayıflığının etkisi altında olup olmadığı ve 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında cezai ehliyetini etkileyen akıl hastalığı bulunup bulunmadığı konusunda Adli Tıp Kurumundan ya da Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanelerinden rapor aldırılıp sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin ve sonucuna göre de sanığa zorunlu müdafii atanıp

atanmayacağının gözetilmemesi,