Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/9559 K.2018/14002

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müşteki ...'ya ait apart dairelerin kiralanması işini üstlenen emlak şirketinde çalışan sanık ...'ın, dairelerden birinin anahtarını alarak, diğer sanıklarla birlikte müşteki İbrahim'e ait apart daireye girdikleri, eylemlerin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması,

her iki maddede öngörülen ceza sürelerinin aynı olması karşısında, bu husus sonuca etkili görülmemiş, sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde, TCK’nın 143.maddesi uyarınca suç tarihine göre 1/2 oranında artırım yapılması gerekirken 1/3 oranında artırım yapılarak eksik ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının,

infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.