Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/1976 K.2018/15831

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrür esas alınan Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş 25/12/2013 karar tarihli, 2013/674 esas, 2013/989 karar sayılı mahkumiyetine konu suçun TCK'nın 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu,

CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığı ve Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 06/07/2017 tarihli ek kararı ile tüm sonuçlarıyla birlikte düşürülmesine karar verildiği ancak sanığa ait adli sicil kaydındaki TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca verilmiş ve uzlaşma sağlanamamış, 10 ay hapis cezasını içeren Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/12/2013 tarih ve 2013/526 E.-2013/717 K. sayılı ilamın tekerrüre esas olduğu ve bu mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,