Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/2138 K.2019/4200

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi üzerine, 17.10.2014 tarih, 2013/667 E. 2014/185 K. sayılı ek kararı ile mala zarar verme suçuna yönelik kararın kesin nitelikte olması nedeniyle temyiz isteminin reddine karar verildiği, ek kararın suça sürüklenen çocuk müdafiine 07.11.2014 tarihinde tebliğ edildiği ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin ek kararı temyiz etmediği belirlenerek yapılan incelemede:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiili işlediği sırada 18 yaşını bitirmemiş olan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alınmadan veya bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi de kararda gösterilmeden hüküm kurulması,

2- 5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” şeklindeki düzenlemesine aykırı olarak, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hüküm fıkrasında suça sürüklenen çocuğun adli para cezasını ödememesi halinde, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılması,