Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/2895 K.2019/313

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya kapsamına göre, suç tarihinde katılan ...'ın, sanık ile ortak arkadaşları olan tanık ...'nın evinde misafir olarak bulunduğu sırada sanığın tanığı dışarıya çağırdığı ve acil bir işi olduğundan yarım saat - bir saatliğine katılana ait aracı vermesini istediği, tanığın da katılana sorarak onun rızası ile aracın kontak anahtarını sanığa verdiği, sanığın kontak anahtarını aldıktan sonra katılana ait araç ile olay yerinden uzaklaştığının anlaşıldığı olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d. maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

2- Sanığın istinabe mahkemesinde 06/06/2014 tarihli oturumda hakkında lehe hükümlerin uygulanmasına dair isteğinin, TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiri indirim hükümlerinin uygulanması talebini de içerdiği halde, bu konuda olumlu ya da olumsuz herhangi bir karar verilmemesi,

3- Tekerrüre esas alınan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/933 Esas, 2006/637 Karar sayılı ilamında, sanık hakkında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu nazara alınarak, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınmasının gerektiğinin gözetilmemesi,