Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/1175 K.2018/11959

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın soruşturma aşamasındaki savunmasına göre, 21/07/2002 günü saat 04.30-05.00 sıralarında gündüz sayılan zaman diliminde şikayetçiye ait iş yerinin muhkem olan kepenk kilitleriyle vitrin camını kırarak iş yerine girip 11 adet uyku seti ile 1 adet battaniyeyi çalması şeklindeki eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesinde belirtilen suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3, 104/2. maddeleri ile 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 116/2, 151/1, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2,

5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, dava zamanaşımı bakımından 5237 sayılı TCK hükümlerinin sanık yararına olması ve suçun işlendiği 21/07/2002 tarihinden son mahkumiyet hükmünün verildiği 29/12/2014 tarihine kadar 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4. maddeleri uyarınca belirlenen 12 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği gözetilerek, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle davanın düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,