Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/1872 K.2019/7136

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan da dava açıldığı halde karar verilmediği belirlenmiş olup, mahkemece zamanaşımı süresi içinde bu suçtan karar verilmesi mümkün görülmüş, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Menemen 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17/04/2013 tarih 2013/84 Esas 2013/302 Karar sayılı kararının miktar itibariyle kesin olup tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığa ait adli sicil kaydındaki Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/418 Esas - 2012/229 Karar sayılı ilamındaki 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasına ilişkin mahkumiyetin tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine, “Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/418 Esas - 2012/229 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, TCK'nın 58/6. maddesi gereğince sanığa hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına;