Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/2079 K.2019/13647

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; I-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanık ...’ün 05/02/2018 tarihli dilekçesinde cezanın onanmasını talep etmekle birlikte temyiz başvurusundan feragat ettiğine dair açık beyanı bulunmadığından tebliğnamedeki dosyanın incelenmeksizin iadesine dair görüşe iştirak edilmemiş; sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesiyle hükmolunan 3 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 143/1. maddesiyle 1/6 oranında artırım yapılması sırasında 3 yıl 13 ay hapis yerine 4 yıl 1 ay hapis cezasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı ise de, bu hatanın 62. madde ile yapılan indirime ilişkin sonraki uygulamayla düzeltilmesi karşısında bu husus bozma nedeni yapılmamış;

sanık ...’in adli sicil kaydında yer alan Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/06/2011 tarih ve 2010/328 Esas, 2011/416 Karar sayılı ilamı tekerrüre esas olduğu halde, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması ile sanık ... hakkında mükerrirliğe esas alınan ilamda da 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedenleri yapılmamış.

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesiyle hükmolunan 3 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 143/1. maddesiyle 1/6 oranında artırım yapılması sırasında 3 yıl 13 ay hapis yerine 4 yıl 1 ay hapis cezasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı ise de, bu hatanın 62. madde ile yapılan indirime ilişkin sonraki uygulamayla düzeltilmesi karşısında bu husus bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Konya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/06/2008 tarih, 2003/55 Esas, 2008/611 Karar sayılı ilamında, sanık hakkında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanık ...’ın adli sicil kaydında yer alan Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/02/2009 tarih, 2007/813 Esas, 2009/175 Karar sayılı ilamına konu dolandırıcılık suçundan aldığı mahkumiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uygulanmış ise de.

02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı ve UYAP’tan yapılan incelemede, anılan mahkemenin 30/01/2017 tarihli ek kararı ile davanın uzlaşma nedeni ile düşürülmesine karar verildiği ve sanığın başkaca tekerrüre esas alınabilecek sabıkasının bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının kabulünde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;