Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/2506 K.2018/7121

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın, müştekinin apartmanın giriş kapısından içeride direksiyon kilidi ile kilitleyerek bıraktığı motosikletini çalması şeklinde gerçekleşen eylemi TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu halde, aynı Kanun'un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması iki bentte öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak TCK'nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya kapsamından sanık ...'nın suça konu motosikleti bakkala gitmek için kullandığı sırada yakalandığının, sanık ...'a ise hırsızlık suçunu işleyen ... tarafından benzininin bitmesi nedeniyle emaneten bırakıldığının, sanık ... ...'ın motosikleti almadan önce hırsızlık malı olup olmadığını sorduğunun, ...'un hırsızlık yapmadığını söylemesi üzerine muhafaza etmek üzere aldığının anlaşılması karşısında, sanıkların atılı suçu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetlerine yeter nitelikte kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden,

şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraatlerine karar verilmesi gerekirken, atılı suçu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak mahkumiyetlerine yeter nitelikte kesin ve inandırıcı delillerin nelerden ibaret olduğu da karar yerinde gösterilmeden, sanıklar hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,