Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/2889 K.2018/8869

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın şikayetçinin kıraathanede bulunduğu sırada gerçekleştirdiği eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde aynı Kanun'un 141. maddesi gereği hüküm kurulması ve şikayetçinin hazırlık aşamasındaki beyanına göre suç saatinin saat 21:00 olduğu, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde gece vaktinin, saat 18:55'te başladığının ve sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu gece vakti gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesi uyarınca cezasında arttırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

15. Ceza Dairesinin 3/7/2014 tarih, 2012/22222 E. - 2014/13247 K. sayılı bozma kararından önce verilen ve sadece sanık tarafından temyiz olunan 10/03/2010 gün, 2009/658 E. ve 2010/403 K. sayılı kararda sanığın güveni kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 155/1, 62/1 maddeleri uyarınca 3000 TL ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmolunan 3000 TL ve 80 TL adli para cezasının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma sonrası yapılan yargılama sonucu sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın sırasıyla 141/1, 62/1. maddeleri uyarınca 6000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,