Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/592 K.2018/13549

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 26/03/2004 tarihinde gündüz vakti, şikayetçinin kapıları kilitli olarak park ettiği otomobilinin kapılarını zorlayarak açıp oto teybini çalmak biçimindeki eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3, 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu 5237 sayılı Kanun'un 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Kanun hükümlerinin sanığın yararına olması belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, ilk mahkumiyet hükmünün verildiği 18.01.2006 tarihi ile bozma sonrası verilen ikinci mahkumiyet hükmünün verildiği 26.11.2014 tarihi arasında geçmiş bulunması,