Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/6744 K.2019/1418

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I) Sanık ...’ün hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca eski hale getirme talebiyle birlikte temyiz isteminde bulunulması halinde inceleme yetkisinin ilgili Yargıtay dairesine ait bulunduğunun anlaşılması ile sanık ... hakkında verilen 13.06.2014 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararın yok hükmünde olduğu ve sanığın sorgusu sırasında bildirdiği adresine yapılan tebligatın muhatabın adresten taşındığı şerhi ile iade edilmesinin ardından, sanığın adres kayıt sistemindeki MERNİS adresine yapılan 09.12.2013 tarihli tebliğ işleminin geçerli bir tebliğ işlemi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen ve 09.12.2013 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen 30.04.2013 tarihli hükmü, 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 02.06.2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) Av. ...’nin sanıklar ..., .... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ...’ün alınan savunmasında müdafii istemediğini beyan ettiği, sanık ...’in de müdafii talebinin bulunmadığı ve her iki sanığın müdafi olmaksızın savunmalarının alındığı, 5271 sayılı CMK'nın 150/2-3. maddesi gereğince de sanıklar ... ile ...’e zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı, sanık ... .... ’in ise kovuşturma aşamasında Barodan atanan Av. ....... ile birlikte savunma yaptığının anlaşılması karşısında; sanıklar bakımından usulüne uygun vekaletnamesi veya görevlendirme kararı bulunmayan Av. ...’nin sanıklar hakkındaki hükümleri temyize yetkisi bulunmadığından, Av. ...’nin sanıklar .... , ... ve ... hakkındaki temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

III) Sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik sanık ile müdafii Av. ...’nin, sanık ....... hakkında kurulan hükümlere yönelik Av. ... .... ’ın, sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanıklardan ... ile .... in bahsi geçen apartmana girerek, müştekinin oturduğu dairenin kapısını açmak için kilidini kırdıkları sırada tanığın seslenmesi üzerine kaçtıkları somut olayda; konut dokunulmazlığını bozma suçunun tamamlandığı gözetilmeden, teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek sanıklar hakkında TCK'nın 35.maddesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.