Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/10136 K.2020/442

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Balıkesir 2.Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/723 Esas ve 2013/818 Karar sayılı mahkumiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 106/1. maddesinde yazılı ''tehdit'' suçuna ait olduğu, CMK'nın 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığının ve sanığın başka da tekerrüre esas alınabilecek sabıkası olmadığının anlaşılması karşısında,

tekerrüre esas alınan bu ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasının ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanıklar hakkında uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan 2 kez cezalandırılmalarına ilişkin kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesi uyarınca belirlenen 3 yıl hapis cezasından aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca 1/8 oranında artırım yapılırken hesap hatası sonucu 3 yıl 4 ay 15 gün yerine 3 yıl 6 ay hapis cezasına, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, 2 yıl 9 ay 22 gün yerine 2 yıl 11 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanıklar ..., ... ve ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,