KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2019/12090 E., 2020/1723 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
321 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
1- Sanıklar haklarında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Dosya kapsamına göre, sanıkların müştekinin evinden 12.000 EURO, 15.100 TL, 400 USD, 235 gr ağırlığında üç adet hasır bilezik, 15 gr ağırlığında bileklik ve pırlanta taş yüzük çaldıklarının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı nazara alınarak temel cezanın belirlenmesi sırasında alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde kararlar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,
2- Sanıklar haklarında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanıklar haklarında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerde temel cezaların TCK'nın 116/1. maddesi gereği 6 ay hapis cezaları olarak belirlenip, bu cezalar üzerinden aynı Kanun'un 119/1-c maddesi gereği bir kat artırım yapılmak suretiyle 12 ay hapis cezalarına hükmolunması gerekirken, TCK’nın 116/1 ve 119/1-c maddeleri gereği 1 yıl hapis cezalarına hükmolunmak suretiyle fazla ceza tayini,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2019/12090, K. 2020/1723, 3 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama