Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/13920 K.2019/18704

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dairemizin 01/11/2017 tarihli, 2015/9207 Esas, 2017/11090 Karar sayılı ve sanığın savunma hakkının kısıtlanması bozma sebebini içeren ilamına uyulmasına karar verildiği halde, bozmadan sonra yapılan yargılama sırasında cezaevinde bulunmayan sanığın kovuşturma aşamasında ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine duruşma günü tebliğ edilmeden sanığın doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre yapılan ve usulüne uygun olmayan tebliğ ile yetinilerek mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre de;

a-)24/10/2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanğın eylemine uyan TCK'nın 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b-)Gerekçeli karar başlığında müştekinin kimlik bilgilerinin gösterilmemesi ve suç tarihinin 19/01/2012 yerine 26/01/2012 olarak yanlış yazılması,