Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/14143 K.2019/19655

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında, karşılıksız yararlanma ve mühür bozma suçlarından mahkumiyetine ilişkin 20/02/2009 tarihli hükmün sanık ve Üst Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, karşılıksız yararlanma suçuyla ilgili Dairemizin 2011/20694 esas ve 25/07/2012 tarihli iade kararıyla, 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı yasadaki değişikliklere göre işlem yapılmak üzere iade edildiği, iade kararı üzerine Mahkemesince 15/07/2013 tarih 2012/334 esas 2013/174 karar sayılı ilamıyla karşılıksız yararlanma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına, mühür bozma suçundan ise 20/02/2009 tarihli hükmün aynen muhafazasına karar verildiği,

bunun üzerine mühür bozma suçundan kurulan ilk hükmün değerlendirilmesi için dosyanın yeniden Dairemize gönderilmesi üzerine Dairemizin 2013/36926 esas 2015/1194 karar ve 29/01/2015 tarihli ilamıyla yalnızca üst Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelendiği, sanığın temyiz talebinin sehven inceleme dışı bırakıldığı belirlenerek, sanığın mühür bozma suçundan hakkında verilen 20/02/2009 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik 23/03/2009 tarihli temyiz talebinin incelenmesinde;

Oluşa ve dosya içeriğine göre sanığın mühür bozma suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 203/1 ve 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin 20/02/2009 olan ilk mahkumiyet kararı tarihinden, inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,