Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/14367 K.2020/2015

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık müdafiinin, sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın bozma sonrası savunmasının alındığı 28/03/2019 tarihli savunmasında, müdafii istemediğini belirttiği gibi 5271 sayılı CMK'nın 150/2-3. maddesi gereğince de sanığa zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı anlaşıldığından, hükmü temyize yetkisi bulunmayan sanık müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanığın, hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanması hususunda bir karar verilmemiş ise de, anılan madde ve fıkrada belirtilen hak yoksunluklarının uygulanması hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Dairemizin 07/04/2015 tarihli bozma ilamından önce verilen ve sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilen 29/03/2012 tarihli kararda, sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından verilen hapis cezalarının ertelenmesine karar verildiği ve ertelemenin sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden her üç suç bakımından tayin olunun hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmemesi,