Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/1993 K.2019/11999

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 13.04.2006 tarih ve 2005/1007 Esas, 2006/292 Karar sayılı ilamında da TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın adli sicil kaydına göre Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 13.04.2006 tarih ve 2005/1007 Esas, 2006/292 Karar sayılı ilamı ile verilmiş 23/01/2013 tarihinde kesinleşmiş 2 yıl hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerekirken, Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/12/2007 tarih ve 2007/219 Esas, 2007/224 Karar sayılı 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin ilamın tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından sanık hakkında Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/12/2007 tarih ve 2007/219 Esas, 2007/224 Karar sayılı kararının tekerrüre esas alınmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine Denizli 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 13.04.2006 tarih ve 2005/1007 Esas, 2006/292 Karar sayılı kararına konu 2 yıl hapis cezasına ilişkin kararın mükerrerliğe esas alınmasına,