Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/533 K.2019/3160

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık müdafiinin temyiz istemi hakkında yapılan incelemede

Sanığın bozmadan sonra istinabe mahkemesinde 11/07/2014 tarihli duruşmada alınan ifadesinde, müdafii istemediğini beyan ettiği gibi, 5271 sayılı CMK'nın 150. maddesinin 2. ve 3. fıkraları gereğince de sanığa zorunlu müdafi atanmasını gerektirecek bir durum da bulunmadığı halde, sanığa bozmadan önce atanan müdafiiye gerekçeli kararın 15/10/2014 tarihinde tebliği üzerine, karar sanık müdafii Av.... tarafından süresinde temyiz edilmiş ise de, anılan müdafiinin sanık hakkında verilen kararı temyize yetkisinin bulunmadığı nazara alındığında, temyize hakkı olmayan müdafii Av. ...'nun temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

II- Sanık ...'ın temyiz istemi hakkında yapılan incelemede

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün, sanığın 11/07/2014 tarihli ifadesi sırasında bildirdiği son bilinen adresi yerine bu adresten farklı olan eski MERNİS adresine çıkarılan tebligatın posta memurunca tespit edilen yeni adrese sevk edilip, bu adreste sanığın bulunmama sebebinin kime sorulduğu yazılmadan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında, sanığa gerekçeli hükmün cezaevinde 27/11/2018 tarihinde tebliği üzerine sanığın sunduğu 03/12/2018 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede.

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;