Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/6004 K.2019/16916

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Katılan ...'ın kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde, daha önce sanıkla ticaret yaptıklarını ve borç alacak ilişkilerinin 1.000,00 - 1.500,00 TL civarında olduğunu, ancak sanığın olay sonrası arabayı teslim etmek için 15.000,00 TL para istediğini beyan ettiği, tanık ...'nin de kovuşturma aşamasında alınan ifadelerinde benzer şekilde;

katılan ile sanığın olaydan önce iş yerinde konuşurlarken, katılanın 1.500,00 TL borcu olduğunu kabul ederek bu parayı sanığa vermeyi teklif ettiğini, ancak sanığın 15.000,00 TL isteyerek bu teklifi kabul etmediğini duyduğunu, hırsızlık olayında sonra da kendisinin sanığı telefonla aradığını ve sanığın, suça konu aracı katılanın kendisine olan borcuna mahsuben aldığını ve alacağı ödendiği takdirde iade edeceğini söylediğini beyan ettiği, sanığın ise aşamalarda alınan savunmalarında; katılanın kendisine olan borcunu ödememek amacıyla iftirada bulunduğunu belirttiğinin anlaşılması karşısında;

katılan ile sanık arasındaki hukuki ilişkinin kaynağına dair bilgi ve belgeler temin edilerek ve bu doğrultuda ayrıntılı ifadeler de alınmak suretiyle, atılı hırsızlık suçunun 5237 sayılı TCK'nın 144/1-b maddesi kapsamında bir hukukî ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla işlenip işlenmediği hususu karar yerinde tartışılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumun takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,