Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/6073 K.2019/11576

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün sanığa, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 35. maddesine göre 03/02/2009 tarihinde yapılan tebliğ işleminin, UYAP'tan yapılan incelemede sanığın tebligat tarihinde cezaevinde olduğunun anlaşılması nedeniyle geçersiz olduğu,

sanığa daha sonradan gerekçeli hükmün cezaevinde 25/04/2014 tarihinde yapılan tebliğ işleminin ise “kararın okunup anlatılmak” suretiyle tebliğ edilmemesi nedeniyle geçersiz olduğu gibi sanığın yokluğunda verilen kararda, yasa yoluna başvuru konusunda sanık yönünden temyiz süresi, sürenin başlangıcı, temyizin ne şekilde ve hangi merciiye yapılacağının belirtilmemesi nedeniyle, usul ve yasaya uygun bir yasa yolu bildiriminin bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 491/2, 62, 522 (pek hafif) maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4, 104/2. maddeleri ile 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 141/1, 143, 35, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, dava zamanaşımı bakımından 765 sayılı TCK hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun'un 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli dava zamanaşımının,

bozmadan önce ilk mahkumiyet hükmünün verildiği 20/02/2003 tarihinden itibaren 31/10/2008 tarihli karar tarihine kadar geçtiği gözetilerek; davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,