Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/6764 K.2019/12602

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 19/07/2012 tarihinde sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların 11/10/2012 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 21/08/2014 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle sanığın yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın her iki mağdura yönelik eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522. ve 493/1,522. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve yukarı sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3, 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b ve 142/1-b, 35, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu 5237 sayılı Kanun'un 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve TCK'nın 142/1-b. maddesinde tanımlanan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre,

aynı Kanun'un 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık asli zamanaşımının sanık hakkında ilk mahkumiyet kararının verildiği 05/05/2006 gününden karar tarihine kadar gerçekleşmiş olması nedeniyle açılan kamu davalarının düşürülmesine karar verilmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,