Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/10347 K.2021/8073

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilen 08/09/2015 tarihli kararın sanığın en son bildirdiği adresine yapılan tebliğin bila ikmal iade edildiği, sanığın MERNİS adresi olduğu halde, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ yapılması gerektiği gözetilmeden MERNİS şerhi düşülerek belirtilen adrese aynı Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ yapıldığı anlaşılmakla; yapılan tebligatın geçersiz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine 10/02/2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamı ve oluşa göre, sanığın müştekinin yetkilisi olduğu marketten çalmaya teşebbüs ettiği ürünlerin toplam değerinin 57,20 TL olduğunun anlaşıldığı olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı karşısında ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun anılan ilamından sonraki Dairemizin uyum gösteren kararlarının da bu yönde olduğu nazara alındığında; sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi