Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/11279 K.2020/6466

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen 30.09.2014 tarihli gerekçeli kararın, cezaevinde olan sanığın MERNİS adresine tebliğ edilip cezaevine tebliğ edilmeden hükmün kesinleştirildiği, sanığın öğrenme ile hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, eski hale getirme isteminin yerinde ve sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanığın 02.04.2014 tarihli celsede duruşmalardan vareste tutulmak istediğini beyan ettiğinden tebliğnamedeki bozma nedenine iştirak edilmemiş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamına göre; olay tarihinde katılanın evinin önüne kapıları kilitlenemeyen aracını park ettiği, sanığın otomobili düz kontak yaparak çalması şeklindeki eyleminin suç tarihine göre TCK'nın 142/1-b maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,