Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/11415 K.2021/11649

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezanın türü ve süresine göre sanık müdafiinin duruşmalı temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Sanığın, hastane odasındaki müştekilere ait çantaların içerisindeki cüzdanları çalması şeklindeki eyleminin suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeksizin suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2. Sanığın, müştekilere ait, hastane odasında bırakılan çantalar içerisinden çaldığı cüzdanların farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olduğu değerlendirilerek, eyleminin her bir müştekiye karşı ayrı ayrı hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçların zincirleme şekilde işlendiği kabul edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 43/2-1. maddesinin uygulanması,