Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/12602 K.2020/14604

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.03.2018 tarihli ve 2017/853 E., 2018/135 K. sayılı ve 09.02.2016 tarihli ve 2014/71 E., 2018/135 K. sayılı kararları da nazara alındığında, sanık hakkında 28.07.2007 karar tarihli ilk hükümde üzerine atılı hırsızlık suçundan mahkûm olduğu 1 yıl 8 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği, verilen hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği,

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.05.2010 tarihli ve 2010/9024 E., 2010/6365 K. sayılı ilamı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma ihtimalinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozma kararı verildiği, bozmaya uyularak sanık hakkında atılı suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, denetim süresi içerisinde sanığın yeni bir kasıtlı suç işlemesi nedeniyle geri bırakılan hükmün açıklandığı, ancak açıklanan hükümde, sanığın hırsızlık suçundan 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği anlaşılmakla;

sanık hakkında 28.07.2007 tarihinde hükmedilen 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesi gereğince hapis cezalarının erteleme kararı sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğundan, açıklanan hükümde CMK’nın 326/son maddesi gözetilerek 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesi uyarınca erteleme kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,