Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/15645 K.2021/19502

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 1- Sanık hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu bakımından yapılan suç duyurusuna dayanak teşkil eden Mersin 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/06/2015 tarihli ve 2014/439 E., 2015/286 K. sayılı dava dosyasına ilişkin soruşturma ve kovuşturma evraklarının onaysız fotokopi olduğu anlaşıldığından, fotokopi olan evrakların aslı veya onaylı suretlerinin denetime olanak verecek şekilde dosya içerisine konulması,

2- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek,

merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkânsızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, müşteki ...’a duruşma gününü bildiren davetiye ve gerekçeli karar tebliğinin doğrudan MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesine göre muhtara yapılması nedeniyle geçersiz olduğu,