Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/15764 K.2021/17299

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydına göre, Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/06/2010 tarihli ve 2010/433 E., 2010/472 K. sayılı ilamına konu hırsızlık suçundan verilmiş 1 yıl 8 ay hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/03/2013 tarihli ve 2012/897 E., 2013/274 K. sayılı suçtan mahkumiyet kararı bulunan ilamın tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/06/2010 tarihli ve 2010/433 E., 2010/472 K. sayılı ilamında yer alan hırsızlık suçundan verilip 21.06.2010 tarihinde kesinleşen, 1 yıl 8 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,