Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/20651 K.2020/11386

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Hükümlü hakkında hırsızlık suçundan 30.12.2002 tarihinde 765 sayılı TCK’nın 493/2, 522. maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 23.05.2005 tarihli ve 21780-5065 E., K. sayılı kararıyla onanarak kesinleştiği, infaz aşamasında Cumhuriyet başsavcılığının uyarlama talebi üzerine mahkemece uyarlama yargılaması yapılarak 02.12.2005 tarihinde bu kez 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d maddesi gereğince 3 yıl hapis cezasına hükmedildiği,

bu kararın temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 24.12.2009 tarihli ve 14556-17437 E., K. sayılı ilamıyla hırsızlık suçuna ilişkin cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi gerektiğinden bahisle bozulması nedeniyle mahkemece direnme kararı verilmesi üzerine Yargıtay CGK’nın 05.02.2009 tarihli ve 2017/6-82 E., 2019/71 K. sayılı kararıyla Yargıtay 6. Ceza Dairesinin bozma kararı doğrultusunda anılan hükmün bozulmasına karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında her iki Kanun'a göre verilecek cezaların belirlenmesi sonucu 765 sayılı TCK uyarınca verilen 3 yıl 9 ay hapis cezasının daha lehe olması ve infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmadığı gözetilerek uyarlama yargılamasının reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece, hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d maddesi gereğince 4 yıl olarak belirlenen hapis cezasının kazanılmış hak oluşturduğundan bahisle 3 yıla indirilerek yazılı şekilde karar verilmesi,