Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/21033 K.2021/6178

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan dava zamanaşımı süresi içerisinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

İstanbul 49. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/12/2013 tarih ve 2013/444 Esas sayılı kararı ile tensiben sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, kararın 07/02/2014 tarihinde kesinleştiği, mahkemece 09/05/2012 suç tarihli İstanbul 71. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/65 Esas ve 2015/632 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın açıklanması için ihbarda bulunulması sonucu önceki hükmün açıklandığı anlaşılmakla;

hükmün açıklanmasına esas alınan mahkumiyetin suç tarihinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının kesinleşme tarihinden önce olması sebebiyle hükmün açıklanmasına esas alınamayacak ise de; sanığın güncel adli sicil kaydının incelenmesinde deneme süresi içinde 12/02/2014 tarihinde işlediği TCK’nın 86/2. maddesine uyan suça istinaden Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/10/2015 tarih ve 20014/704 Esas 2015/492 Karar sayılı 15/10/2015 tarihinde kesinleşen ilamı nedeniyle hükmün açıklanması koşulları oluştuğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yerel mahkemece sanık hakkında 24/05/2010 tarihinde hükmolunan 11 ay 20 gün hapis cezasının, TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelendiği, hükmün yalnız sanık tarafından temyiz edildiği, ardından Yargıtay 6. Ceza Dairesi tarafından bu hükmün 14/11/2013 tarihinde bozulduğu, bozma ilamına uyulmasından sonra kurulan 28/01/2016 tarihli hükmü ise yine yalnızca sanığın temyiz ettiği anlaşılmakla; erteleme kararının 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık için kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, temyize konu hükümde sanık hakkında hükmolunan 11 ay 20 gün hapis cezasının ertelenmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine muhalefet edilmesi,