Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/26080 K.2022/7419

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının mahkumiyet hükümleri yönünden uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanığın eylemi nedeniyle oluşan mala zarar verme suçundan hüküm kurulurken TCK 50. maddesinin uygulanmama gerekçesinde ‘kasten yaralama suçunun tanımında’ şeklinde yazılması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş, dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 108. maddesinin 2. bendine göre, “tekerrür nedeniyle koşullu salıverilme süresine eklenecek miktar tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamaz” biçimindeki düzenleme gözetilerek, hangi hükümlülüğünün tekerrüre esas alındığının kararda açıkça belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları, bu itibarla yerinde görüldüğünden; hükmün 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerde tekerrüre ilişkin kısımda ‘‘tekerrüre