Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/28464 K.2022/902

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’ın yüzüne karşı verilen hükmü yasal süresinde temyiz etmemiş ise de; 5271 sayılı CMK'nın 263/1. maddesinde belirtildiği üzere "Sanığa tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceği" şeklindeki yasa yolu bildiriminde de bulunulmadığı anlaşılmakla sanığın 06/01/2016 havale tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabulü ile yapılan incelemede;

I)Sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanıklar hakkında uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II)Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde sanıkların eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 151/1 maddesinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 12 yıl olağanüstü zamanaşımının 11/04/2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,