Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/28689 K.2022/10431

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında verilen beraat hükümlerinin temyiz incelemesi neticesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında verilen hükümlerin temyiz incelemesi neticesinde;

5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesine göre, anılan madde ve fıkrada belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmanın, kasten işlenmiş bir suçtan dolayı verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-Mağdurun ve yeğeni tanık İdris'in beyanlarından; mağdurun cep telefonunun çalındığını yeğeni İdris'e söylemesi üzerine İdris'in ikinci el telefon alıp satan işyerlerine sormaya başlaması sonucu çalınan cep telefonunun sanık tarafından satılmaya çalışıldığını öğrenmeleri, sanık ile iletişime geçmeleri ve çalınan cep telefonunu sanıktan kendilerinin istemesi sonucu teslim almaları ve ayrıca çalınan 350 TL paranın da iade edilmemiş olması karşısında koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında TCK'nın 168/2.maddesinin uygulanması,

2-Mağdurun ve sanıkların aşamalardaki beyanlarından, mağdur ile sanık Hacının olay günü birlikte mağdurun evine gittikleri ve birlikte alkol aldıklarının ve sanığın evde bulunmasında mağdurun rızasının olduğunun anlaşılması karşısında, atılı suçun yasal unsurları oluşmadığından sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,