Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/29144 K.2022/8830

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Katılan ve sanığın soruşturma aşamasında alınan ayrıntılı beyanlarına göre; katılanın aracını satmak için internet üzerinden ilan vermesinin ardından, aracı alma bahanesiyle katılan ile buluşan sanığın, anlaştıkları parayı ve ailesini getirmek üzere araçla birlikte katılanın yanından ayrılması şeklinde gerçekleşen olayda, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/13-194 E - 2012/243 K sayılı kararında da belirtildiği üzere, somut olayda başlangıçta her ne kadar katılan suça konu aracın anahtarını özgür iradesiyle sanığa teslim etmiş ise de;

bu iradenin paranın getirilmesi için gerekli olan makul bir süre için geçerli olacağı, bu bağlamda sanık ile katılan arasında arabanın teslimine ilişkin hukuksal anlamda bir zilyetliğin devrinden söz edilemeyeceği gözetildiğinde bu aşamadan itibaren arabanın anahtarını sanığın haksız olarak elinde bulundurduğunun kabulü gerektiğinden, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,