Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/29779 K.2020/14920

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 5237 sayılı TCK'nın 116/1-4 ve 119/1-c maddelerine uyan konut dokunulmazlığını bozma suçunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarih ve 2012/1247 Esas ve 2012/1842 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 116/4 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen "suçların gece vakti ve birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi"nin, suçların daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli halleri olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre zamanaşımının dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanıklar ve müştekinin aynı site içerisinde karşılıklı apartmanlarda oturdukları, müştekinin gece 00.20 civarında evinde arsa sahiplerine yönelik küfürlü ve yüksek sesle konuşmalarını duyan ve arsa sahibi olmaları nedeniyle kendilerine hakaret edildiğini düşünen sanıkların, müştekinin oturduğu binaya girip 3. katta bulunan evinin kapısını çaldıkları, bu sırada evde müştekinin eşi tanık ... ve yeğeni tanık ...’ın da bulunduğu, her iki tanığın “sanıkların eve girerek yürüme engelli olan müşteki ile tartıştıklarını ve müştekiye vurmaya başladıklarını” söyledikleri, müştekinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı,

sanıkların ise “konuşmak için müştekinin kapısını çaldıklarında yürüme engelli olan müştekinin sürünerek kapı eşiğine geldiğini, içeriye girmeyip kapı önünde konuştuklarını, alkollü olan müştekinin elindeki bira şişesini attığı sırada ayağından yaralandığını” savundukları, kovuşturma aşamasında dinlenen ve müşteki ile aynı apartmanda oturan tanık ...’nın ise “tartışma sırasında mağdurun eşiğin üzerinde oturur halde bulunduğunu, oradan hiç kıpırdamadığını, iki sanığın binaya girdiğini görünce hemen aşağı indiğini, bu süre içerisinde sanıkların evin içerisine girecek kadar süre geçmediğini” söylediği,

taraflar ile akrabalıkları bulunmayan tanık ...’nın beyanına dayalı olarak sanıklar hakkında beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında; karşı binada oturan sanıkların, sinkaflı küfürler ederek bağıran müştekiyi önce balkondan seslenerek uyardıkları, müştekinin devam etmesi üzerine sanık ...’in oturdukları binadan çıkarak müştekinin bulunduğu binaya doğru gittiği, bunu gören sanık ...’in de kendi beyanına göre “bir şey olabilir korkusuyla” arkasından gittiği, sanıkların, müştekinin oturduğu apartmana girip, 3. katta bulunan evine çıkıp tanık Yavuz’un beyanına göre evin kapısına tekme ile vurdukları,

yaşanan tartışma sonrası müştekinin eşi ... ve yeğeni ...’un görevlileri aramak durumunda kaldıklarının anlaşılması karşısında, sanıkların müştekinin oturdukları binaya gidişlerindeki amaçları, bu hareketin olayın akışı içindeki ihlal ettiği hukuki yarar ve korunması gereken çıkar nazara alındığında, sanıkların apartmana girişleri ile birlikte müştekinin huzur ve sükununun bozulacağının kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve müştekinin eşi ve yeğeni olan tanıkların birbiri ile örtüşen beyanları nazara alınmadan, sanıkların atılı suçtan mahkumiyetleri yerine, yetersiz gerekçe ile beraatlerine karar verilmesi,