Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/3102 K.2020/13959

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) Katılan ...’ın ticari taksisine binen sanığın, Kadıköy'e gitmek istediği, ineceği yere geldiklerinde katılana, eşyalarını alacağını, üzerinde para olmadığını, döviz bulunduğunu, döviz bürosunda parasını bozdurup 100,00 TL parayı katılana hemen geri vereceğini, ayrıca telefonunun da yanında olmadığını telefonla kısa süreliğine görüşme yapmak istediğini söyleyerek,

katılandan 100,00 TL parayı ve cep telefonunu istemesi üzerine katılanın da 100,00 TL parayı ve cep telefonunu sanığa vermesinin akabinde telefonu ve parayı alan sanığın oradan ayrılması şeklinde gerçekleşen olayda, katılanın karakolda sanığı usulüne uygun olarak teşhis ettiği, mahkemede sanıkla birlikte katıldıkları 21.04.2015 tarihli duruşmada sanığı teşhis ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 141/1 maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilerek sanığın mahkumiyeti yerine,

“olayın 02/07/2014 tarihinde olduğu yapılan teşhisin ise 09/09/2014 tarihinde olduğu ve müştekinin beyanı ile teşhisin karakolda usulüne uygun şekilde kişiler müştekiye gösterilerek değil çektirilen resmin müştekiye sonradan gösterilmesi şeklinde yapıldığı ve bu şekilde yapılan teşhisin usule uygun bulunmadığı müştekinin iddiası ve usule uygun olmayan teşhis haricinde sanığın üzerine atılı suçu işlediğini kanıtlar delil elde edilemediği” şeklindeki yasal, yeterli ve dosya içeriği ile uyumlu olmayan gerekçe ile beraatine karar verilmesi,