Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/31968 K.2022/11241

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan yapılan yargılama sonucu, mahkemesince 10.06.2014 tarihinde, 5271 sayılı CMK’nın 231/6-c maddesi uyarınca müştekinin 1.700 TL. zararının tazmini şartına bağlı olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın ifadesinde bildirdiği adresten farklı bir adrese tebliğe çıkarıldığı, fakat sanığın taşınmış olması sebebiyle iade edildiği, UYAP sisteminden yapılan incelemede her iki adresinde yurtiçi adresi olduğu ve birbirinden farklı olduğu, tebligatın sanığın talimatla alınan ifadesinde belirttiği adrese gönderilmediği,

tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine aykırı olarak sanığın en son adresi yerine farklı bir adrese yapıldığı ve usulüne uygun tebliğ bulunmadığı, 10.06.2014 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının da bu nedenle kesinleşmediği, denetim süresinin de işlemeye başlamadığı, ancak sehven kesinleştirilip, CMK’nın 231/6-c maddesi uyarınca müştekinin zararını tazmin etme şartı gerçekleşmediğinden hükmün açıklandığı, 22.10.2015 tarihli kararın hukuken yok hükmünde olduğunun kabulü gerektiğinin anlaşılması karşısında;

Sanığın, suç tarihinde müştekinin aracına yanında bulundurduğu silah ile ateş etmek suretiyle zarar vermesi şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK’nın 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçunun gerektirdiği cezanın üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin, sorgu tarihi olan 26.02.2014 tarihinden, incelemenin yapıldığı tarihe kadar geçmiş bulunması,