Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/31976 K.2021/1153

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın, yokluğunda verilen kararın bilinen son adresine tebliğ edildiği 02/11/2004 tarihinde Çanakkale E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olduğu, bu nedenle tebligatın usulüne uygun olmadığının anlaşılması karşısında; sanığın 12.03.2020 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Müştekinin kilitlemek suretiyle park halinde bıraktığı otomobili sanığın düz kontak yaparak çalması şeklindeki eyleminin 765 sayılı Kanun'un 491/2 maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesine uyduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 9. maddeleri uyarınca yapılan değerlendirmede, dava zamanaşımı bakımından, 765 sayılı TCK'nın 491/2 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/4 ve 104/2. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanun'un 7/2,

5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri ışığında, zamanaşımı bakımından 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve mahkumiyet kararının verildiği 30.09.2004 gününden inceleme tarihine kadar aynı Kanun'un 102/4. maddesinde öngörülen 5 yıllık sürenin geçmiş bulunması,