Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/547 K.2020/7919

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/10/2013 tarihli 2013/546-2013/732 E.K. sayılı kararıyla sanık hakkında TCK'nın 165/1, 62, 52/2. maddeleri gereğince 1 yıl 15 gün hapis ve 500 TL adli para cezasına hükmedildiği, sanığın temyizi üzerine Dairemizin 22/06/2016 tarihli 2014/32072-2016/11855 E.K. sayılı ilamıyla eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek bozulduğu,

bozmaya uyularak 13/06/2017 tarihli 2016/622-2017/398 sayılı karar ile sanık hakkında TCK'nın 142/1-b, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilerek 1412 sayılı CMUK 326/son maddesi gereğince sanığın 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedildiği,

sanığın temyiz etmesi üzerine Dairemizin 26/03/2019 tarihli 2017/5612-2019/5871 esas sayılı ilamıyla ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında TCK'nın 142/1-b maddesinin uygulanması ve bozma ilamı sonrasında yapılan kovuşturmada yeni hüküm kurulurken sanığın eylemine uyan tüm maddelerin uygulanması suretiyle tayin olunacak cezaların önceki hükümde yer alan ceza miktarları üzerinden infazına ve buna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası belirlendikten sonra infazının 1 yıl 15 gün hapis ve 500 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden bozma sonrası

verilen 13/06/2017 tarihli kararda hapis cezası yanında adli para cezasına hükmolunmaksızın sonuç cezanın 1 yıl 15 gün hapis cezası olarak belirlenmesi nedeniyle bozulduğu, Dairemizin 26/03/2019 tarihli bozma ilamından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 13/06/2017 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen kararın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanık lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine TCK'nın 142/1-b ve 62. maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasının,

1 yıl 15 gün hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,