Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/6578 K.2020/5990

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık ... hakkında yaralama suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından katılan sanık ... müdafii ve katılan sanık ...'nün temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını bozma ve yaralama, sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen beraat kararlara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında yaralama suçundan verilen karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 25/1. maddesi gereği meşru müdafaa kapsamında kaldığı kabul edilerek sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi uyarınca beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, TCK’nin 25. maddesinde ceza verilmez ibaresininde yazılarak çelişkiye neden olunması,