Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2020/8263 K.2021/1795

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 07/04/2015 tarihli kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanun'un 21/2. maddesine göre yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin geçersiz olduğu, mahkeme kaleminde kendisine 03.06.2015 tarihinde tebliğ edilen gerekçeli kararı, 03.06.2015 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Kamu malına zarar verme suçu yönünden katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü anlaşılan İçişleri Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca yasa yollarına başvurma hakkının bulunduğu, suçtan zarar görenin, sanık hakkında açılan davadan usulüne uygun olarak haberdar edilmediği ve davaya katılabilmesi için olanak tanınmadığının anlaşılması karşısında; yokluğunda hüküm verilen suçtan zarar gören İçişleri Bakanlığına aynı Kanun'un 35/2. maddesi uyarınca hükmün tebliğinin gerektiği gözetilerek,