Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/11857 K.2024/17127

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Temel ceza alt sınırdan belirlendiği hâlde, eylemin gece vakti gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi ile yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden üst sınırdan 1/3 oranında artırım yapılması,

2- Kolluk görevlilerince 20.03.2014 tarihinde düzenlenen yakalama, üst arama, muhafaza altına alma ve teslim tutanağı içeriğine göre kolluk görevlilerin devriye gezdikleri sırada şüphe üzerine sanıkların kimlik kontrollerinin yapıldığı, araçlarında bulunan şikâyetçiye ait çantaya yönelik sorular üzerine sanıkların suça konu çantayı çaldıklarını beyan ederek nereden çaldıklarını söyledikleri ve henüz müracaatı bulunmayan şikâyetçiye iadesini sağladıkları, kolluk görevlilerince düzenlenen telefon ile görüşme tutanağında şikâyetçinin çalınan tüm eşyalarını teslim aldığını bildirdiği anlaşıldığından,

soruşturma aşamasında gerçekleşen tam iade nedeniyle sanıklar hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,