Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/11916 K.2024/8424

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesi uygulamasına esas alınan hükmün 5237 sayılı Kanun'un 179/2. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu ve bu suçun taksirle işlenen suçlardan olmadığı anlaşıldığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanıklar ... ve ... hakkında tekerrüre esas alınan ilâmlardaki mahkûmiyetlerin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçlarına ilişkin olması ve hükümlerden sonra 18.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen 5237 sayılı Kanun’un 191. maddesi ile aynı Kanunla 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7/2. maddesi gereğince uyarlanması sonucu "Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ve koşulları gerçekleştiğinde 5271 sayılı Kanun’un 231/10. maddesi uyarınca "Davanın düşmesine" karar verileceğinin öngörülmesi nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.