Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12158 K.2024/867

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Pazar (Rize) Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.01.2016 tarihli ve 2016/35 Esas numaralı iddianamesi ile 08.08.2015 tarihinde saat 21.00 sıralarında, sanığın katılanlara yönelik silahla tehdit eyleminde bulunduğundan ve 09.08.2015 tarihinde saat 00.41'de katılanlara ait iş yeri camlarına silahla ateş etmek suretiyle silahla tehdit eylemini gerçekleştirdiğinden hareketle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/2-a ve 43. maddeleri uyarınca kamu davası açıldığı, ancak Mahkemece tehdit suçu bakımından beraat kararı verildiği,

09.08.2015 tarihinde saat 00.41'de sanığın araç içerisinden silahla ateş etmek suretiyle katılanlara ait iş yeri camlarının kırılmasına ve iş yeri içerisindeki sandalyelerin zarar görmesine sebep olduğu eylemde, sanığın katılanlara göz dağı vererek tehditte bulunduğunun kabulü gerektiği, bu eylem yönünden 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi gereğince de kamu davasının açıldığı,

yapılan yargılama sonucunda sanığın katılanlara ait düğün saloununa silahla ateş etme şeklinde gerçekleştirdiği eyleminin mala zarar verme suçunu oluşturacağı gerekçesiyle mahkûmiyet hükmü kurulduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin bir bütün halinde silahla tehdit suçunu ve ayrıca mala zarar verme suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin hüküm kurulmuş ise de; tehdit suçu bakımından kurulan beraat hükmünün temyiz edilmediği ve aleyhe temyiz bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Sanığın savunmasında "ticari taksiyle düğün salonu önünden geçerken taksinin sol arka kapı camından 9 el ateş ettiğini" ikrar ettiği, ancak tabancayı dereye attığını beyan ettiği, olayda kullanılan tabancanın ele geçirilemediği, CD inceleme tutanağına göre, olay günü hareket halindeki aracın sol arka camından defalarca ateş benzeri alevlerin çıktığının görüldüğü,

olay yeri inceleme raporuna göre, kurşunların iş yeri kapı camına ve iş yeri içerisindeki sandalye ve duvarlara isabet ettiği, Kriminal raporuna göre, 9 adet kovanın kendi aralarında yapılan balistik incelemelerinde çap ve tipine uygun tek bir ateşli silah ile atıldıklarının tespit edildiği anlaşılmakla, sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerekirken, bulunamayan silah üzerinde inceleme yapılamaması nedeniyle 6136 sayılı Kanun'un 13/4. maddesi uyarınca hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini,

2) 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup sanığın eylemine uyan, 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,