Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12695 K.2024/4486

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü sanığın, soruşturma aşamasında alınan samimi beyanında, ... isimli müşterek çocuğunu almak için alkollü vaziyette mağdurun evine gittiğini, aralarında tartışma çıktığını belirttiği, kamera kaydı izleme tutanağından, sanığın eve girip çıktığı, mağdurun ağladığı, sanığın küçük çocuğu kolundan tutarak kaldırıma çıkardığı, tekrar eve girdiği, konuşma kaydında ise mağdurun "ne yapıyorsun ya.., neden vuruyorsun.., sen nasıl vurursun.., çek elini adam gibi dur sarhoşsun.., git başımdan vurup durma.., çekil dedim" şeklinde sözlerle tepki gösterdiği,

sanığın kovuşturma aşamasında alkollü olduğu için evde neler yaşandığını hatırlamadığına dair beyanları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın cebir kullanmak suretiyle eve girmesi nedeniyle hakkında TCK'nın 116/4. maddesinden mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,