Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/12867 K.2024/1825

1.Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... hakkında kasten yaralama suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesine göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların, aynı Kanun maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizinin mümkün olmadığı ve aynı Kanun'un 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılmanın başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağı anlaşılmakla; katılanlar vekilinin temyiz dilekçesinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar yönünden itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline istem gibi İADESİNE,

2. Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından verilen şikâyetten vazgeçme nedeniyle düşme kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Katılan ...'ın 21.04.2016 tarihli celsede, sanık ... hakkındaki şikâyetinden vazgeçtiğini, diğer sanıklar hakkındaki şikâyetinin devam ettiğini bildirmiş olması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 243. maddesi uyarınca sanık ... bakımından katılmanın hükümsüz kalacağı ve bu itibarla temyiz hak ve yetkisi kalmayacağından, katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

3.Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: