Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/13330 K.2024/4944

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesi kapsamındaki konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun, 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesinde de CMK'nın 253/1. maddesi uyarınca uzlaşma kapsamında olduğu, soruşturma aşamasında taraflara yapılan uzlaşma teklifinde suç adının “6284 sayılı kanun” olarak yazılmış olması nedeniyle uzlaşma teklifinin usulüne uygun olmadığı, bu nedenle mağdurun soruşturma aşamasında uzlaşmayı kabul etmediği yönündeki beyanının geçersiz olduğu, dolayısıyla soruşturma ve kovuşturma aşamalarında usulüne göre uzlaştırma işleminin yapılmadığının anlaşılması karşısında; 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesinde öngörülen yönteme uygun biçimde sanık ve mağdur arasında uzlaştırma işlemi yapılmadan mahkûmiyet hükmü kurulması,