Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/13340 K.2022/21343

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sanık ..., katılanlar ... ve ...’nın, hükümden sonra vekaletname verdiği Av. ...’in, 28/03/2016 havale tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinin içeriğine göre, katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararını esasa ilişkin olarak, suça sürüklenen çocuk ..., sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkındaki mahkumiyet hükümlerini ise sadece vekalet ücreti yönünden temyiz ettiği, bu taleplerinin tamamının mahkemenin 03/05/2016 tarihli ek kararı ile reddedildiği;

katılan sanık ...’in kendisi hakkında mala zarar verme suçundan kesin nitelikteki adli para cezasına yönelik temyiz talebinin ise mahkemenin 09/03/2016 tarihli ek kararı ile reddedildiği, katılan sanığın kendisi hakkındaki bu ek karara yönelik bir temyizinin bulunmadığı, ayrıca katılan sanık ...’in, katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

1-Katılan sanık ...’in, katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından katılan sanık ...’in temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Katılan sanık ..., katılanlar ... ve ... vekili tarafından. katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet kararı ile suça sürüklenen çocuk ... ve sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkındaki hükümlerin sadece vekalet ücreti yönünden temyizine ilişkin olarak yapılan incelemede;