Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/14307 K.2024/10460

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıkların kendilerine ait olduğunu beyan ettikleri ve mağdurların ikâmet ettiği suça konu eve, olay günü mağdurların evde olmadıkları bir zaman diliminde girmeleri şeklindeki eylemlerine uyan ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/1, 119/1-c. maddelerinde tanımlanan konut dokunulmazlığının ihlâli suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli (olağan) dava zamanaşımının, 06.07.2015 tarihli iddianame tarihi ile inceleme tarihi arasında geçmiş bulunması,