Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2021/15236 K.2022/5640

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık yokluğunda verilen kararın kendisine tebliğ edilmediğini söyleyerek eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunmuş olup, temyiz dilekçesi ve eski hale getirme talepli istemin birlikte verilmesi halinde, karar verme yetkisinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğu dikkate alındığında mahkemenin 02/09/2014 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğu;

sanığın yokluğunda verilen 30/12/2013 tarihli kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre gerekçeli kararın tebliğinin yapılması gerektiği gözetilmeden, doğrudan MERNİS adresine çıkartılan ve sanığın taşınmış olduğu,

bu sebeple muhtara tebliğ edildiği belirtilerek 13/02/2014 tarihinde yapılan tebliğ işlemi geçersiz olduğundan, sanığın eski hale getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın daha önce kendilerine ait olan ancak daha sonra icra yoluyla katılanın sahip olduğu eve katılan ile yaşadığı anlaşmazlık sebebiyle kasten zarar verdiğinin iddia edilmesi şeklindeki eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesinde tanımlanan mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli (Olağan) dava zamanaşımının 30/12/2013 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,